အလြမ္း

လြမ္းတာလား အထီးက်န္တာလား မေျပာတတ္ဘူး.။
အခ်စ္လို႕ ခံစားမိလိုက္တဲ့အခါ ႏွလံုးသားက ပူရွိန္းရွိန္းေလး ခံစားရတယ္။

တေယာက္တည္း ၿပံဳးရယ္မိတယ္။ ဘယ္လိုမွ မထင္မွတ္ပဲနဲ႕။
ငါေတြးမိတာေလးက နင့္ကုိ ငါသေဘာက်တဲ့ဟန္ေလးေပါ့။

ေဘးနားမွာ တေယာက္ေယာက္လိုေနတယ္လို႕ ထင္ေနခဲ့တယ္.။
တကယ္က ငါလြမ္းေနခဲ့တာေလ..။

နင့္ေဘးမွာ ငါရွိခဲ့တုန္းက.။

လြမ္းတယ္ဆိုတာကို နားလည္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကည့္ပါ.။
တကယ္က မပီမသနဲ႕ နားေထာင္ေနရသလိုပဲ..။ ေလထဲမွ ၀ဲပ်ံေနတဲ့ ဖုန္မႈန္႕ေတြကိုၾကည့္ေနရသလိုပဲ..။
မေမႊရေသးတဲ့ လက္ဖက္ရည္ကို ေသာက္မိသလိုပဲ။ စားလက္စ ေရခဲေခ်ာင္း ျပဳတ္က်သြားသလိုပဲ..။

ဘယ္လိုခံစားခ်က္မ်ိဳးပါလိမ့္...?

တစ္ေန႕တာ

           ပန္းကေလးရယ္….

          ဘ၀ဆိုတာ မခမ္းနားလိုက္တာ..။

          ေဆာင္းတြင္းကလည္း ေအးလိုက္တာ..။

          ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမရွိတဲ့ နံနက္ခင္းကိုေတာင္

          ဥပကၡာျပဳတတ္လာၿပီ..။

          သံသယနဲ႕ စတင္တဲ့ေန႕ရက္

          မၾကာခင္ ငါဆိုးသြမ္းေနေတာ့မယ္။

          သံေယာဇဥ္ေတြ ၊ စာနာမႈေတြ ..

          သတိရမႈေတြ  ၊ ညည္းတြားမႈေတြ

          ငါ့နံနက္စာျဖစ္ကုန္ၿပီ။

          တစ္ေန႕လံုး ငါရူးသြပ္ေနၿပီးေတာ့

          ေန႕လည္ခင္းမွာ ငါပံုမွန္စားသံုးတာက

          ေဒါသေတြကို သိုသိပ္စြာေပါ့။

          ဒီလိုနဲ႕ ညေနေရာက္ေတာ့

          ငါမေသာက္ျဖစ္တဲ့ အရက္၀ိုင္းက ရယ္သံေတြကို

          နားၾကားျပင္းကပ္စြာ  ခါးသီးလြန္းတဲ့ေန႕ရက္တစ္ခုကို

          ပံုမွန္ ငါေသဆံုးေနျဖစ္တယ္။

          ညတစ္ခုကို နားလည္မိတာက ၀တ္ရုံမပါတဲ့

          ကညာပ်ိဳတစ္ေယာက္လိုပဲ။

          အခု သံစဥ္တစ္ခုကို ငါညွိလိုက္တယ္..

          ထြက္လာတာက ကဗ်ာေတြေပါ့..။

          အခု မင္းဖတ္ေနတယ္ေလ ။

ဘေလာ့ေရးတဲ့ ညတစ္ည..။

 

ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး ၿငိမ္ေနမိေတာ့
စကားေလးတစ္ခြန္း ေလခၽြန္ၾကည့္တယ္၊
မိုးက်သံ တၿဖိဳက္ၿဖိဳက္ က
ငါ့အာရုံကို ေခၽြေနသည့္ႏွယ္။

ဘေလာ့ေရးမယ္ကြယ့္.. ၊
ကဗ်ာေတြ သီကုံးဖြဲ႕ ၊ ကာရန္ေတြကင္းမဲ့လို႕
စာမဆိုခ်င္ေတာ့တဲ့ ၊ ကညာပ်ိဳတစ္ေယာက္လိုေပါ့ ၊
ညည္းတြားခဲ့မိတယ္။

သံသယမ်က္လံုးနဲ႕ စာတစ္ပုဒ္ဖတ္ေနတုန္း
ရင္ခြင္ထဲ တ၀ုန္း၀ုန္းပ်ိဳဆင္းလာတဲ့
သူ႕ ရစ္သမ္က ရင္ကိုထိရွ၊ အမိအရ
ဆြဲေဆာင္သြားလိုက္တာ ဒီစာထဲေမ်ာသြားခဲ့ေပ့ါ။

ကြန္မန္႕မွာ ႏွစ္သက္ေၾကာင္းေရး ၊
စာေပကို ခ်စ္ခင္မိလာေတာ့
ကေလာင္ရွင္လို ျဖစ္ခ်င္မိလာေပါ့။
ဒီေတာ့ ဟန္ထုတ္ ၊ ဥာဏ္ကေလးကုပ္ၿပီး
ကဗ်ာေလးလုပ္လိုက္မယ္လို႕
စာတစ္ပုိဒ္ေရး ၊ ငါ့အေတြးက
ဖတ္သူအတြက္ ေစတနာလား..
ငါကိုယ္တိုင္က ေစတမာန္လား။

စိတ္အေတြးအၾကံ၊ ရင္ထဲ ထိမွန္
ဧကန္မွန္ထုတ္၊ စာတစ္ပုဒ္ကို
ေရးသားသည့္ႏွယ္ ...
ဖတ္သူအေတြး၊ ငါ့အေတြးကို
ျဖန္႕က်က္စီစစ္ ၊ ပံုျပင္သစ္သို႕
မေလ်ာ့မေတြး ၊ ေရးမိေသးသည္..၊
ေတြးမိေသးသည္..၊
ငါသည္ဘေလာ့ေရးသူပါတကား..။   ။
 

 ====================================

ငါတို႕ေယာက်္ား

တစ္သက္လံုး ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားမယ္ဆိုတဲ့
မာနေတြနဲ႔
လူကို ခံရခက္ေအာင္
အတိုင္းအဆမဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔
ေလာကအလယ္မွာ ပုရိသဆိုတဲ့
အႏြယ္ဟာ..
တကယ္ပါ လြပ္လပ္ျခင္းကို
အလိုရွိတယ္ဆိုတာ..
ေယာက်္ားေတြမွတစ္ပါး ဘယ္သူက
သိမွာလဲ...။

( ေရးထားတာၾကာပါၿပီ အတိအက်ဆိုရရင္ေတာ့ 18 July 2010 ကေပါ့ 
မာတီ မွာတင္ထားခဲ့တာေလ..)

၀ကၤပါလမ္း

မဆံုးႏိုင္တဲ့ခရီး
သြားခဲ့သည္ အခ်ည္းႏွီး...။
လမ္းဆိုတာ ပင္လယ္မဟုတ္
ေလွ်ာက္ေလေလ ငါသည္ဟန္လုပ္
မာန္တင္းလို႕ ၿပံဳးထားေပမယ့္
ရင္မွာေတာ့ ႏြမ္းလ်
တမ္းတကာ အဖုံုဖုံ
ငါမယံုခဲ့ပါဘူး...။
တကယ္ေရာက္ခ်င္
ငါေလွ်ာက္ခဲ့သည့္လမ္း
မင္းၿမင္ေအာင္ ၾကည့္လိုက္စမ္း...။ ။

ကဗ်ာစာအုပ္ေလး

ကဗ်ာစာအုပ္ေလး လုပ္ခ်င္ေနတာ ၾကာခဲ့ပါျပီဗ်ာ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး
အခုေတာ့ ရသေလာက္ေလး နည္းနည္းခ်င္း လုပ္မယ္ဆိုျပီးေတာ့ လုပ္လိုက္ပါတယ္
အားေပးပါဦး ကဗ်ာေလးေတြက တင္ျပီးသားဆိုေပမယ့္ အျမင္တစ္မ်ိဳးေလးျဖစ္မွာပါ
ေက်းဇူးတင္လ်က္....

အလြမ္းဆိုတာ

မေမ်ွာ္လင့္ရဲ ငါ့ခ်စ္ျခင္းလည္း
ကုန္ဆံုးကြယ္ေပ်ာက္ နိဂံုးေရာက္ေတာ့
ေမ့ေလ်ာ့အခ်စ္ မျဖစ္သင့္လို ့
ငါသည္ လြမ္းလို ့ေနခဲ ့သည္။

စဥ္းစားေ၀ခြဲ ငါ့အသည္းကြဲ
တမ္းတသတိရ လြမ္းခဲ ့ည
ဘာေၾကာင့္ငါသည္ ခ်စ္မိသည္ကို
ၾကည္ႏူးပံုရိပ္ ငါမေမ့ဟု
ငါသည္လြမ္းလို ့ေနခဲ ့သည္။ ။

ျဖစ္တည္လာျခင္း

ေလာကမွာ က်ေနာ္ျဖစ္တည္လာခဲ့တယ္
ေန႔တိုင္းကို က်ေနာ္ သိေနခဲ့တယ္
သူ႔အဓိပၸာယ္နဲ႔သူရွိတဲ့ အရာေတြကို က်ေနာ္တန္ဖိုးထားရေကာင္းမွန္းမသိခဲ့ေတာ့
အခုက်ေနာ္အတြက္ ျဖစ္တည္လာတာက
ေနာင္တပါဗ်ာ ေနာင္တပါ..
ဒါေပမယ့္ အခ်စ္ကေတာ့က်ေနာ့္ကို
ေပ်ာ္ရႊင္မႈမေပးပဲ
ခါးသီးမႈေပးမလားဆိုတာ
က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ အခြင့္အေရးပါပဲဗ်ာ..

မင္းသိေစခ်င္

အခ်စ္ကို ရုိးရိုးေလးငါေတြးတယ္
ဘာေၾကာင့္မွနး္မသိ မင္းကိုငါခ်စ္္မိသည္
တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ငါ့စိတ္ကို ငါနားမလည္
မင္းကို ငါ သတိရေနတယ္
အခု မင္းသိမလား
ငါေျပာခ်င္ေသာစကား
အဲဒါ မင္းငါ့ကို ျပန္ခ်စ္ႏိုင္မလား..။